Geçen yıl Kurban Bayramı yaklaşırken bir yazı kaleme almıştım. Yazının başlığı şuydu: “Kurban Bayramı mı, Gösteriş Bayramı mı?”

Çünkü o günlerde herkesin dilinde aynı sorular vardı:

“Kaç kiloluk aldın?”

“Büyükbaşa mı girdin?”

“Nerede keseceksin?”

“Hangi cins hayvan bakıyorsun?”

Kurban ibadeti, kimi zaman paylaşmanın ve tevazunun değil; gösterişin, imkân sergilemenin, hatta sosyal statü yarışının parçası hâline geliyordu. İnsanlar kurbandan çok, kurbanlığın fiyatını konuşuyordu.

Ama bu yıl…

Bu yıl ortalık sessiz.

Kurban Bayramı’na sayılı günler kaldı ama eski kurban muhabbetleri yok. Ne büyükbaş hissesi konuşuluyor ne pazarlık heyecanı var ne de “kaç kilo et çıkar” hesapları…

Eskiden bayram öncesi beyaz eşya mağazalarında derin dondurucu sorulurdu. İnsanlar et sığdıramamaktan korkardı. Bu yıl ise derin dondurucuya bile talep yok.

Çünkü mesele artık gösteriş değil; geçim derdi.

Özellikle emekliler başta olmak üzere milyonlarca insan, bırakın kurban kesmeyi, evine temel gıdayı nasıl götüreceğini düşünüyor. Belki de ilk kez, insanlar kurban kesemediğini konuşmaya bile utanıyor.

Geçen yıl eleştirdiğimiz gösterişin yerini bugün derin bir sessizlik aldı.

Ve insan ister istemez düşünüyor:

Acaba toplum olarak daha mı samimi olduk, yoksa artık insanlar ibadeti bile yerine getiremeyecek kadar ekonomik sıkıntının içine mi düştü?

Kurban, Allah’a yakınlaşmanın adıydı. Aynı zamanda paylaşmanın, yoksulun kapısını çalmanın, bir çocuğun yüzünü güldürmenin ibadetiydi.

Bugün ise birçok evde bayram hazırlığından çok mahcubiyet var.

Belki de bu bayram bize yeniden şunu hatırlatıyor:

Asıl mesele, kaç kilo et dağıttığımız değil; kaç kırık kalbe dokunabildiğimizdir.

Çünkü Allah, kesilen hayvanın etine değil; kulun niyetine, vicdanına ve merhametine bakar.

Ve galiba bu yılın en büyük gerçeği şu:

Bir zamanlar gösterişin gölgesinde kalan yoksulluk, artık saklanamayacak kadar büyüdü.