İslam, insanı daha merhametli, daha ahlaklı, daha adaletli ve daha vicdanlı bir insan yapmak için gönderilmiş bir din değil midir?

Öyleyse şu soruyu sormak hakkımız değil mi?

Neden Müslümanların önemli bir kısmının davranışlarına baktığımızda merhamet yerine öfke, adalet yerine haksızlık, ahlak yerine çıkar, vicdan yerine güç görüyoruz?

Bu soruyu sormak kimseyi dinden çıkarmadığı gibi, dine düşman da yapmaz. Tam tersine, inandığımız değerlerin hayatımızdaki karşılığını sorgulamaktır.

Çünkü din sadece anlatılan bir şey değildir.

Din aynı zamanda yaşanan bir şeydir.

Bugün çevremize baktığımızda, İslam'ın adaletini, merhametini ve güzel ahlakını bize yaşayarak gösterecek insanlara her zamankinden daha fazla ihtiyaç var.

Fakat maalesef bunu bulmakta zorlanıyoruz.

Camilerimiz var, medreselerimiz var, Kur'an kurslarımız var, vaazlarımız var, hutbelerimiz var, din üzerine konuşan insanlarımız var.

Ama bütün bunların yanında insanlara güven verecek, hakkı kendi aleyhine bile olsa savunacak, gücü yettiği halde zulmetmeyecek, kendisine yapılmasını istemediği bir şeyi başkasına yapmayacak, elindeki imkânı başkasının hakkına el uzatmadan kullanacak örnek Müslümanlara ihtiyacımız var.

Çünkü çocuklara, gençlere ve topluma sadece “İslam adalettir” demek yetmiyor.

Adaleti görmek istiyor insan.

“İslam merhamettir” demek yetmiyor.

Merhameti yaşamak istiyor.

“İslam güzel ahlaktır” demek yetmiyor.

Güzel ahlak sahibi insan görmek istiyor.

Bugün gençlerin önemli bir kısmının dine mesafeli hale gelmesini yalnızca gençlerin suçu olarak görmek kolaycılıktır.

İnsan bazen inandığı şeyden değil, o inancı temsil ettiğini söyleyen insanların davranışlarından uzaklaşır.

Bir genç, din adına konuşan birinin yalan söylediğini görürse, kul hakkı yiyen birinin ibadetlerini gösteriş malzemesi yaptığını görürse, güçlü karşısında susup güçsüz karşısında kabaran bir dindarlıkla karşılaşırsa, “Bu nasıl din?” diye sormaya başlayabilir.

Hatta daha da ileri gidip, gördüğü çelişkiyi dinin kendisiyle özdeşleştirebilir.

İşte asıl tehlike burada.

Çünkü tarihten anlatacağımız güzel örnekler artık tek başına yeterli değil.

Hz. Ömer'in adaletini anlatabiliriz.

Peygamber Efendimizin merhametini anlatabiliriz.

İslam tarihinden sayısız güzel örnek aktarabiliriz.

Ama genç, bütün bunları dinledikten sonra sokağa çıktığında karşısında başka bir manzara görüyorsa, anlatılanlarla yaşananlar arasındaki uçurumu sorgulamaya başlar.

Tarihteki güzel Müslümanlar bugünün insanına örnek olmak için değerlidir ama bugünün insanının yanında da güzel Müslümanlara ihtiyaç vardır.

Çünkü ahlakın en güçlü anlatımı, ahlaklı insanın kendisidir.

Adaletin en güçlü tebliği, adaletli davranmaktır.

Merhametin en güçlü daveti, merhamet göstermektir.

İnsanlara İslam'ı sevdirecek olan yalnızca güzel sözler değildir.

Güzel davranışlardır.

Belki de bugün en büyük eksiğimiz budur.

Dini çok konuşuyoruz ama dinin ahlakını yeterince yaşamıyoruz.

İbadetlerimizi konuşuyoruz ama kul hakkını yeterince konuşmuyoruz.

Kıyafetleri, sakalı, başörtüsünü, tesettürü, namazı, orucu konuşuyoruz; fakat adaleti, emaneti, dürüstlüğü, merhameti ve insan hakkını aynı hassasiyetle konuşmuyoruz.

Oysa insanın dini kimliği, en çok başkasının hakkına dokunduğu yerde belli olur.

Kimseyle işi olmayan insanın iyi insan olması kolaydır.

Asıl mesele, eline güç geçtiğinde ne yaptığındır.

Asıl mesele, senden zayıf olan bir insana nasıl davrandığındır.

Asıl mesele, hakkını yiyebileceğin halde yememendir.

Asıl mesele, sana zarar verecek olsa bile doğruyu söyleyebilmendir.

Ve belki de en önemlisi şudur:

Kimse görmezken de aynı insan olabilmektir.

Bugün çevremizde örnek alabileceğimiz Müslümanların çoğalmasına ihtiyacımız var.

Sadece konuşan değil, yaşayan…

Sadece nasihat eden değil, örnek olan…

Sadece kendi hakkını savunan değil, başkasının hakkını da kendi hakkı kadar önemseyen…

Sadece Allah'tan korktuğunu söyleyen değil, Allah'ın kullarına zulmetmekten gerçekten sakınan insanlar.

Çünkü dinin toplumdaki itibarı, onu anlatanların sözlerinden çok, onu yaşayanların davranışlarıyla oluşur.

Eğer biz Müslümanlar adaleti, merhameti ve güzel ahlakı hayatımıza taşıyamıyorsak, sonra gençlerin neden dinden uzaklaştığını sorgularken biraz da kendimize bakmamız gerekir.

Belki de sorun gençlerde değil.

Belki sorun, onlara gösterecek güzel örnek bulamamamızdadır.

İnsanlara “İslam güzel bir dindir” demek kolay.

Zor olan, “Bak, ben Müslümanım ve sana bunu davranışlarımla gösterebilirim” diyebilmektir.

İşte bugün ihtiyacımız olan Müslüman tipi tam da budur.

Çünkü bazen bir insanı dine kazandıran bir vaaz değil, bir Müslümanın güzel davranışıdır.

Bazen de bir insanı dinden uzaklaştıran ateist bir fikir değil, Müslüman olduğunu söyleyen bir insanın adaletsizliği, ahlaksızlığı, zulmü ve merhametsizliğidir.

O yüzden önce kendimize sormalıyız:

Biz, etrafımızdaki insanların İslam'ı anlamasına vesile olacak birer örnek miyiz; yoksa İslam hakkında kafalarında soru işaretleri oluşturan insanlardan mıyız?

Cevabı herkes kendi vicdanında versin.