Televizyona baktığımızda . Bakanımız COP31'i anlatıyor. Dünya beşten büyük, Türkiye olarak dünyaya çevre düzeni getireceğiz, iklim değişikliğiyle mücadelede öncü olacağız mesajları veriliyor.

Ardından başka bir haber ekrana geliyor. Dünyada çevre kirliliğinin yalnızca karbon emisyonundan ibaret olmadığı, Filistin'de insanların temiz suya ulaşmakta dahi büyük sıkıntılar yaşadığı anlatılıyor.

İşte tam da burada düşünmek gerekiyor.

Çevreyi korumak elbette önemlidir. Ancak çevre politikalarını yalnızca karbon salınımına indirgemek doğru değildir. Su, artık sadece doğal bir kaynak değil; ülkelerin bağımsızlığını, güvenliğini ve geleceğini doğrudan ilgilendiren stratejik bir değerdir.

Su, geleceğin petrolüdür. Suyu kontrol eden, geleceğin siyasetinde de söz sahibi olacaktır.

Yıllar önce merhum Turgut Özal döneminde gündeme gelen Barış Suyu Projesi vardı. Türkiye'nin su zenginliğini bölge ülkeleriyle paylaşarak ekonomik ve siyasi iş birliği oluşturması hedefleniyordu. Daha sonra Manavgat suyunun İsrail'e satılmasına yönelik 2004 yılında anlaşma da imzalandı. Ancak ekonomik ve taşıma maliyetleri nedeniyle bu anlaşma hayata geçirilemedi.

Bugün ise suyun Orta Doğu'daki stratejik önemini yeniden konuşmak zorundayız.

Katar ile Türkiye arasında imzalanan su yönetimi iş birliği anlaşmasının da içeriği, kapsamı ve Türkiye'nin uzun vadeli çıkarları bakımından kamuoyuna açıkça anlatılması gerekir. Resmi açıklamalarda bu anlaşmanın su paylaşımı veya su nakli öngörmediği belirtilmiştir. Ancak su gibi stratejik bir konuda her türlü iş birliğinin şeffaf olması ve milli çıkarlarımızın esas alınması şarttır.

Diğer taraftan Filistin'de yaşanan insanlık dramını görmezden gelemeyiz. İnsanların içecek temiz su bulamadığı, çocukların en temel yaşam hakkından mahrum kaldığı bir coğrafyada suyun siyasi ve ekonomik bir pazarlık unsuruna dönüşmesi kabul edilemez.

İbrahim Anlaşmaları ve Orta Doğu'daki yeni siyasi dengeler de değerlendirilirken Filistin halkının hakları unutulmamalıdır.

Buradan özellikle şunu söylemek istiyorum:

Filistin'e su götürmekten söz ederken İsrail'in su güvenliğine hizmet edecek politikaların içine düşmeyelim. İnsani yardım başka şeydir, stratejik taviz başka şeydir.

İnançlı kardeşim!

Vatan sadece üzerinde yaşadığımız toprak değildir. Suyumuz, ormanımız, yer altı ve yer üstü kaynaklarımız da bu vatanın emanetidir.

Bugün toprağımızı, yarın suyumuzu, öbür gün geleceğimizi kaybetmeyelim.

Çevre konferanslarında dünyaya mesaj vermek kadar kendi kaynaklarımızı korumak da önemlidir.
 Suyumuzu kimseye  kaptırmayalım!

Çünkü para yeniden kazanılır, ama kaybedilen su kaynaklarını geri kazanmak bazen nesiller alır.

Unutmayalım: Bayrak bağımsızlığımızın sembolüyse su da hayatımızın teminatıdır.

Suyumuza sahip çıkalım. Geleceğimizi kimsenin insafına bırakmayalım!

Yazımızın dayandığı önemli bilgileri, 2004 Manavgat-İsrail su anlaşmasının akıbeti , Türkiye-Katar su yönetimi mutabakatının resmî kapsamı  ve Gazze'deki su krizine ilişkin BM raporlarıdırından alınarak hazırlanmıştır.