Türkiye Cumhuriyeti'nin 2027 Yılı Merkezi Yönetim Bütçe Teklifi ve Hazine ve Maliye Bakanlığı tarafından açıklanan 2027 Yılı Hazine Finansman Programı'na göre, önümüzdeki yıl yaklaşık 3 trilyon 975 milyar lira faiz, 3 trilyon 949 milyar lira da anapara ödemesi yapılması öngörülüyor. Toplam borç servisi yaklaşık 7 trilyon 922 milyar lira!

Yıllardır yapılan otoyolları, köprüleri, viyadükleri ve tünelleri anlatırken hep aynı cümleyi duyduk: “Bunları devletin kasasından beş kuruş çıkmadan, yap-işlet-devret modeliyle yaptık.”

Peki, gerçekten kasamızdan beş kuruş çıkmadı mı? Bu projelerin geçiş ücretleri, verilen gelir garantileri ve kamuya getirdiği uzun vadeli yükler ne olacak?

İnsan sormadan edemiyor: Bu kadar borç nasıl birikti? Bu borçların anaparasıyla ne yaptık? Ödediğimiz faizler yerine bu kaynaklar yatırıma, sağlığa, eğitime, emekliye ve dar gelirliye ayrılsaydı neler yapılabilirdi?

Elbette bütün bu paranın başka alanlara aktarılabileceğini söylemek ekonomik açıdan doğru olmaz. Ancak böylesine büyük bir faiz yükünün ülkenin imkânlarından neler götürdüğünü sorgulamak hepimizin hakkı.

Faize karşı olduğunu söyleyen bir yönetimin ülkeyi bu kadar ağır bir faiz yükünün altına sokması ciddi bir çelişki değil mi?

Bir taraftan “Devletin kasasından beş kuruş çıkmadı” diye övünürken diğer taraftan trilyonlarca liralık faiz yükünü kimin sırtlandığını da konuşmamız gerekmiyor mu?

Asıl mesele yapılan yolları, köprüleri küçümsemek değil; bunların gerçek maliyetini ve gelecek nesillere bıraktığımız faturayı sorgulamaktır.