Ülkemiz, 1970’lerin 80’lerin, hatta 2000’lerin ülkesi değil. Ülke genelinde alt ve üst yapı büyük ölçüde, çağa uygun bir konuma getirildi. Aradığınız her şeyi bulabiliyorsunuz ama bulduğunuzu alma gücünüz yok.

Ülkemizin tümüne hitap eden gazeteler yazdı; sosyal yardım talebinde bulunanların sayısı 25 milyonu geçmiş.

Ne demek bu?

Nüfusumuzun yüzde 80’den çoğu geçim sıkıntısı içinde demek.

Kalkındık, geliştik ama halkın çoğu karnını yeterince doyuramıyor.  Çocuklar okula aç gidiyor. Bu konu yıllardan beri yazılıp çiziliyor.

Yazılıyor da ne oluyor?

Hiçbir şey olduğu yok. Kulaklar sağır bu konuda. Okula aç giden çocukların ve ailelerinin feryadını dinlemiyor Milli Eğitim Bakanı. Nasıl olsa Bakanın ve diğer ülke yöneticilerinin çocukları en iyi okullarda okuyabiliyor.

Yıllarca önce ülkemizi yönetenlerden biri, geçim sıkıntısı içinde bulunanları yazanlara: “El alemin fukaralığını istismar etmenin alemi var mı?” derdi.

Ne diyelim?

Hiçbir yurttaşımızın, hiçbir alanda sıkıntısı, derdi yok mu diyelim.

“Yollarımız, köprülerimiz, uçaklarımız, otobüslerimiz, okullarımız, hastanelerimiz var. Yiyecek, giyecek, yakacak, eylenecek, ne gerekiyorsa ulaşabilirsiniz diyorsunuz”

İşte sorun, cümlenin sonundaki kelimede.

Her şey, gerçekten var ama 20 bin liranın, otuz bin liranın, hatta 40 bin liranın altındaki gelirlerle neye ulaşabilirsiniz? Nereye gidebilirsiniz.

Kemalettin Kamu’nun; “Bingöl Çobanlarına” adlı şiirinde söylediği gibi, 3 tarafı denizlerle çevrili ülkemizin milyonlarca vatandaşı deniz görmemiş, görmek için gidecek maddi gücü olmamış.

Üniversitelerde okumak için yer bulamayan, para bulamayan on binlerce yurttaşımız kayıtlarını dondurup geri dönüyor. Hastane kapılarında çile dolduranların hesabı tutulmuyor.

“Ülkemizde her şey var, geçim sıkıntısı çeken hiç kimse yok” diyelim ama 25 milyon insanın sosyal gelir elde etmek için başvurmasına ne diyelim?