​İnsanlık tarihi boyunca toplumsal düzene, çevreye ve yönetimlerin eksikliklerine dair şikayetler hiç eksik olmamıştır. Ancak bilhassa son yüzyılda, modernleşmenin getirdiği o yoğun şehir hayatıyla birlikte bu sorunlar kabuk değiştirdi. Sokakları kaplayan pislikler, parklardaki bakımsızlık, kafelerdeki kalitesiz hizmet, yolları köstebek yuvasına çeviren çukurlar ve uluorta yere atılan izmaritler... Toplum modernleştikçe, mekânlar büyüyüp insanlar daha fazla bir araya geldikçe ne yazık ki bu kirlilik azalacağına daha görünür hale geliyor, hayatımızın orta yerine yerleşiyor.

​Buraya kadar olan kısım, bir şekilde çözülebilecek fiziksel eksikliklerdir; asfalt dökülür, çöp toplanır, personel eğitilir ve sorun çözülür. Asıl büyük yıkım, siz toplumdaki bir aksaklığı dile getirdiğiniz an başlıyor.

​Geçenlerde belediyenin işlettiği bir kafede çarpıcı bir manzara dikkatimi çekti. Eleman sayısı aynı kalmasına rağmen hizmet alanı daraltılmış, o güzelim cam bardakların yerini karton bardaklar almış ve sistem "self-servise" dönüştürülmüş. Yani maliyet aynı, işgücü aynı ama vatandaşa sunulan hizmet kalitesi geriye gitmiş. Doğal olarak sorumluluk sahibi bir vatandaş, aklını kullanan bir birey olarak soruyorsunuz:

"Neden? Bu geriye gidişin mantıklı sebebi ne?"

​İşte tam o an, modern zamanların en büyük toplumsal virüsü devreye giriyor. Mantıklı, tutarlı ve izahı olan bir cevap beklerken; profili kilitli, takipçisi üç beş kişiyi geçmeyen, adeta pusuda bekleyen bir "troll ordusu" saldırıya geçiyor. Kurdukları cümleler o kadar absürt ki akıl tutulması yaşarsınız: "Eskiden bu da yoktu, buldunuz da bunuyorsunuz", "Belediye sizi zorla mı çağırıyor, gitmeyin o zaman!"

​Ne bir estetik kaygıları var ne de iki kelimeyi bir araya getirecek bir muhakeme yetenekleri... Kurulan cümleler çürük, zihniyet çürük. Tabii ki bu tipleri muhatap alıp cevap vermiyoruz, yok sayıyoruz. Ancak yok saymakla bu salgın hastalık yok olmuyor. Sayıları az değil, aksine geometrik bir hızla çoğalıyorlar.

​Aslına bakarsanız, bir toplumun ilerlemesinin önündeki en büyük barikat, işte bu körü körüne savunma refleksidir. Kendi zihniyetini, kendi mahallesini, kendi iktidarını korumak adına yanlışı savunmayı, pisliğe göz yummayı, estetik yoksunluğunu kutsamayı meziyet sanıyorlar. Sosyal medyanın kuytu köşelerinde adeta birer ot gibi bitiveriyorlar.

​Biz bir kafedeki kirlilikten, sokaktaki çukurdan veya hizmetin kalitesizliğinden bahsederken aslında çok daha derin bir gerçeği gözden kaçırıyoruz: Bu toplumun asıl kirliliği, asıl çöpü bu zihniyetin ta kendisidir. Fiziksel çöpler bir şekilde temizlenir ama kendi aklını bir kenara bırakıp körü körüne itaat eden, yanlışı savunmayı sadakat zanneden bu "çöp hükmündeki" insanların ruhumuza, kültürümüze ve geleceğimize bulaştırdığı pisliği temizlemek çok daha zor.

​Bu insanlar yüzünden insanlık kirleniyor, toplum hızla geriye doğru koşturuyor. Bu kirliliği toplumdan fiziksel olarak izole etmek, ayıklamak mümkün değil. Bizim elimizdeki tek silah; bıkmadan, usanmadan yazmak, çizmek ve her platformda hakikati haykırmaktır.

Çünkü unutulmamalıdır ki; yanlışı savunanlar kadar, yanlışa karşı susanlar da bu kirliliğin ortağıdır. Biz susmayacağız ki, meydan kendi aklını tatile çıkarmış bu kör zihniyetin "gidin o zaman başka yere" sığlığına kalmasın.